لَمَّا كَانَ يَوْمُ قُرَيْظَةَ ، وَالنَّضِيرِ جَاءَ بِصَفِيَّةَ يَقُودُهَا سَبِيَّةً حَتَّى فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَذِرَاعُهَا فِي يَدِهِ ، فَلَمَّا رَأَتِ السَّبْيَ ، قَالَتْ : أَشْهَدُ أَنْ لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَأَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ ، فَأَرْسَلَ ذِرَاعَهَا مِنْ يَدِهِ ، فَأَعْتَقَهَا ، فَخَطَبَهَا ، فَتَزَوَّجَهَا وَأَمْهَرَهَا رَزِينَةَ "