عِنْدَهُ مَالُ يَتِيمَيْنِ فَجَعَلَ يُزَكِّيهِ ، فَقُلْتُ : " يَا أَبَتَاهُ ، لا تَتَّجِرْ فِيهِ ، وَلا تَضْرِبْ ، مَا أَسْرَعَ هَذِهِ فِيهِ " ، قَالَ " لأُزَكِّيَنَّهُ وَلَوْ لَمْ يَبْقَ إِلا دِرْهَمٌ " ، قَالَ : " ثُمَّ اشْتَرَى لَهُمَا بِهِ دَارًا "